Man en scheiding

Tot de dood

of

hoe verder na dat ene moment dat je denkt dat alles stopt

of

hoe ervaart de man dat nou eigenlijk na een scheiding?

Ken je dat? Dat gevoel dat je je aanstaande aan ziet komen en denkt, of zelfs zegt of roept, “Wauw!”

Dat gevoel dat alle geluk over je wordt uitgestort en je volstroomt met een warme gloed van voldaanheid en de zenuwen tot in elk uiterst puntje van je lichaam te voelen is.

Hou dat vast, dat gevoel en bedenk je dan waar je nu bent, wie je nu bent en wat je nu voelt. Dan heb je toch het idee dat je de grootste lummel bent op aarde, want je hebt alles vergooid, of je bent daar nog mee bezig, dat jou zo zielsgelukkig maakt. Je begint je af te vragen hoe je zover hebt kunnen komen dat je al die fouten maakt of maakte en waarom je je partner niet beter behandeld hebt en wat je eigenlijk moet of had moeten doen om dit te voorkomen. Je neerslachtigheid neemt grootse vormen aan en begint je karakter te overheersen en mensen om je heen gaan het aan je merken. Verdriet wordt een normaal verschijnsel, tranen kunnen zomaar vloeien. Verdikke, je bent toch een kerel?! Hou daar mee op! Ha, hoeveel man is er nog over op dat moment?

Nog heel veel man, of eigenlijk mens, om het eens goed te zeggen. Maar daar komen we vanzelf op. Eerst maar eens door dat ellendige stuk heen.

Hoe lang je ook bij elkaar bent, het maakt eigenlijk niet uit. Het gaat om het begin. Wat voelde je daar? Was daar die WAUW? Zo ja, dan was dit waarschijnlijk de liefde van je leven. En die begint nu van je weg te glijden, misschien zelfs wel in de armen van een ander. Het duurt vaak heel lang voordat je beiden weet dat de relatie tussen jullie beiden over is, zelfs jaren of meer dan tien jaar en zelfs langer is geen uitzondering. Er zijn vele redenen te bedenken om bij elkaar te blijven. De kinderen, als die er zijn, of gezamenlijk bezit, al die leuke jaren die je met elkaar hebt meegemaakt, de belofte bij het huwelijk of de belofte aan elkaar, financieel belang, niet alleen willen of kunnen zijn, een toekomstdroom, vrienden en familie, het uiterlijk van je partner en natuurlijk de ellende van het uit elkaar gaan die je voorziet. Maar wellicht even veel redenen kun je bedenken om uit elkaar te gaan. Financiën, al die ruzies die je met elkaar hebt gehad, alleen willen zijn of geen privacy hebben, het uiterlijk van je partner, familie en vrienden en de rust die je denkt te gaan krijgen na het uit elkaar gaan. Wellicht zijn er onder jullie die nu denken: “Ik kan er nog wel een paar bij zetten”. Wees gerust, ik geloof jullie, maar het gaat hier niet om de opsomming.

Alleen de twijfel al, bij elkaar blijven om al die redenen of niet. Daar gebeurt het al. Vanaf dat moment is het al in gang gezet. Dat is de eerste stap naar de scheiding. Sorry, maar het is echt zo. Vanaf nu worden de ruzies heftiger, loopt de een weg om vervolgens terug te keren, dan loopt de ander weg en keert ook weer. Praten met een vriend of familielid. Ruzie over het praten met een vriend of familielid, want je had het niet mogen doen. Er worden gesprekken gevoerd met de huisarts, want een van de twee gaat zich heel slecht voelen. Therapie is dan de uitkomst. Uh, dacht men. Toch niet. Misschien nog een therapie, maar ook dit keer weer niet. Lopen beiden nogmaals weg na een heftige ruzie. Misschien zelfs dreigende taal, lichamelijk geweld of gooi- en smijtwerk. Tot dat ene moment.

Dat moment

Ja, dat moment. Kun je het voor de geest halen? Of heb je het nog niet beleefd? Het is dat ogenblik, die ene seconde dat er iets gebeurt of niet gebeurt waardoor je ziens- en denkwijze verandert over je partner. Plotseling zie je die andere kant. Die zijde van je partner die je niet bevalt. Iets dat gezegd wordt, iets dat verkeerd aangepakt is, een gedachte uitgesproken of aandacht die besteed wordt aan iets dat jij niet verwachtte. Haal dat moment terug in je gedachten en doorleef dat nu nog eens. Je zult zien dat je er nog steeds hetzelfde over denkt. Je schrikt opnieuw van dat gevoel van weerzin of afkeer van hetgeen je ziet en zag. Die schrik is de eyeopener, dat moment.

Heb je dan al die tijd zitten dagdromen? Ben je een sukkel? Heb je niet opgelet? Nee, natuurlijk niet. Liefde maakt niet blind, al wil men dat ons maar al te graag doen geloven en sussen we daar onze gedachten mee. Een mens verandert niet opeens, net als jijzelf ook niet zomaar verandert. Dus waarom zou je partner dan wel van het ene ogenblik op het andere een actie doen die jou verbaast? Waarschijnlijk had je nog niet alles met jouw engel meegemaakt en gebeurt dat net nu. Na al die jaren? Ja, na al die jaren. Want wellicht gebeurde het tijdens iets dat nog niet eerder voorgekomen was of in ieder geval niet op die manier. En natuurlijk is dat een schok voor jou, want dit had je niet aan kunnen zien komen en zeer zeker niet verwacht. En voor je partner verandert in die ene tel ook alles, want die ervaart jouw reactie en verbazing en reageert van binnen ook. Jullie relatie wankelde en is voort blijven wankelen, soms op gevaarlijke wijze. En dat doet pijn en zorgt voor veel onbegrip en veel verdriet, wat je relatie niet ten goede komt.

Kun je het al benoemen dat moment? Of heb je het in ieder geval voor ogen en kun je het niet benoemen? Jij weet dat moment en kunt dat het best omschrijven, maar voor iedereen, dus ook voor jou, is het gevoel hetzelfde. Alles rondom jou stort in en je hebt een machteloos gevoel. Dat gevoel ga je bestrijden met gedachten : “Dat heb ik niet goed gezien” of “Zal wel aan mij liggen, het is niet zo bedoeld”. Je zoekt aandacht, wilt dicht bij je partner zijn, je liefde wordt heviger, je geeft meer geld uit. Toch voel je een leemte in je die je niet kunt verklaren, want alles gaat toch goed? Jullie gaan steeds vaker naar feestjes en steeds vaker samen weg (zonder de kinderen), om jezelf dat gevoel te kunnen geven dat alles in orde is. Toch blijft het in je onderbewustzijn knagen, want ze is veranderd. In ieder geval voor jou. Je kunt je geliefde niet loslaten, de liefde van je leven, de partner voor het leven.

Voor het leven? Ja, want dat is wel waar je voor ging en waarschijnlijk ook waar je partner voor ging. Daar mag je wel van uit gaan. Ik geloof namelijk niet en ik weet dat je dat zelf ook niet gelooft, dat mensen een relatie aangaan om die bewust te laten mislukken. Maar je toekomstdroom dan? Samen oud worden en nog veel met elkaar beleven? Bezoeken van plaatsen waar jullie nog niet geweest waren? Valt dat alles echt weg?

De toekomstdroom

Voordat je besloot dat je met deze persoon een relatie wilde aangaan had je al een beeld voor ogen over iemand waarmee je oud wilde worden en die naast je zou lopen tot aan dat nare moment van afscheid door de dood. Totaal geen rekening houdend met enige tegenslag ga je ervan uit dat het daadwerkelijk zo zal gaan. Dan tref je die ene, die ware, de wauw-partner en je droom wordt werkelijkheid. Je toekomst is verzekerd tot aan de dood, die jullie zal scheiden.

Boem, de droom aan duigen. Door dat moment. Donkere wolken pakken zich samen en ergens achter in je brein wordt alles samengevoegd tot een drama dat menig schrijver van soaps jaloers zou maken. Maar voor jou voelt dit niet fijn en je gevecht tegen die donkere gedachten en vervelende indrukken wordt heviger en je zal aantonen dat jouw liefde, die je voelde aan het begin van jullie relatie, sterker is. Vanaf dan leef je in een gecreëerde toestand. Gecreëerd door jou zelf. Toch voel je je in die toestand gelukkig, ondanks de wetenschap van dat ene moment. Hoe is dat mogelijk?

Je zelfbescherming zet aan tot die creatie. Je zal en moet het overleven, want je hebt er toen voor gekozen en je toekomst moet nog worden vervuld. En dat plaatje had je toch al vastgesteld? Dus zal je alles op alles zetten om dat te verwezenlijken.

Een tijd van gelukzalig gevoel breekt aan en doet je vergeten wat er toen gebeurde. Je relatie met je partner is weer in volle bloei, zelfs de seks lijkt beter dan voorheen. Een roze wolk hangt om jullie heen. Zie je wel, alles viel weer mee. Jullie worden toch samen oud, hand in hand en nog altijd verliefd.

Maar waar komt dan toch dat nare prikje vandaan dat telkens weer aangeeft dat er iets mist? Hoe komt het dat je steeds vaker in je eentje iets onderneemt? Waarom zit je steeds vaker achter de computer? Waarom kijk je steeds vaker die stomme series op tv? Waarom drink je meer dan normaal en steeds vaker? Waarom zoek je steeds vaker het gezelschap van grote groepen mensen? Wat voel je nu eigenlijk?

Daar komt ie – de klap van dat moment – . Genadeloos en vreselijk hard slaat die toe. Dat kan na maanden, jaren en zelfs tientallen jaren zijn. Je hebt jezelf een rad voor ogen gedraaid en nu komt die klap wel heel hard aan. Het drijft jullie nu echt uiteen. Ruzies zijn het gevolg, vaak geen kleine. De teleurstelling is ontzettend groot, voor beiden. De toekomstdroom spat alsnog uit elkaar als een zeepbel. Er rest je niets dan uitputting en een leeg gevoel. Je gevecht begint nu niet, het is juist nu geëindigd. Triest, verdriet en een stuk wanhoop is wat je nu nog hebt. Hoe nu verder? Oh, nee, er is geen verder.

Niet voor jullie samen althans. Maar jullie dan? Hand in hand samen oud? Nee, dat zit er niet in. Vanaf dit punt kan je realtie nog voortduren tot in lengte der dagen, maar zonder passie en zonder een gezamenlijk beleven. Je leeft voort als een stel dat een huishouden voert, eventueel jullie kinderen groot brengt met ieder een eigen leven en met eigen gedachten. Je deelt niets meer dan het onderhoud van het huis. Dit gebeurt, maar velen kiezen hier toch niet voor, uiteindelijk. Juist nu, waar je met je eigen gevoelens geen kant meer op kunt, stopt het gevecht met je levensgezel en vervalt alles in een gevoel van berusting. Het is hierbij niet gezegd dat je je daarbij goed voelt. Integendeel, je voelt je miserabel, leeg, uitgeput en lusteloos. Maar het punt van uit elkaar is nu aangebroken. Eigenlijk had je dit veel heftiger verwacht.

Single

Je partner vertrekt of jij vertrekt. Eigenlijk lood om oud ijzer. Het vertrek blijft een vaststaand gegeven. Dat vertrek doet pijn, al laat je dat niet merken. Want jij bent sterk en overtuigd van de scheiding. Ha, de ander zal merken dat die je zal missen. Je boosheid beheerst de eerste week je gedachten en overheerst je gevoelens. Dit is veel beter zo, nu heb je eindelijk rust. Geen gezeur meer aan je hoofd, niet meer dat nare gevoel, minder verdriet.

De tweede week begint al anders. Je vraagt je af of je er wel goed aan gedaan hebt. Je mist een gesprek met je partner. Als er kinderen waren mis je die natuurlijk ook en als die bij je gebleven zijn vraag je je af of de keus wel zo goed was voor hen. Er rolt zomaar ineens een traan over je wang en je krijgt dat vage gevoel van gemis, wanhoop en eenzaamheid door elkaar en de tranen nemen in stroom toe. Je krikt jezelf weer op en gaat weer voort, maar die tranen blijven terug komen. Het gevoel van verlatenheid neemt toe, de eenzaamheid voelt zwaarder en de wanhoop over de toekomst wordt sterker.

Dit duurt voort, maanden achtereen. Afhankelijk van de wijze waarop, van het uit elkaar gaan, kan een scheiding heel lang duren. De procedure is slepend en slopend. Gesteggel over alles wat voorheen overeengekomen was waarover geen discussies zouden kunnen ontstaan tussen jou en partner. Ja, haha, dus ook dat klopt niet meer. Nog meer wanhoop, nog meer ruzie, nog meer afstand en nog meer verwijdering van de persoon die je eens zo lief was. Je wordt een wrak. Je voelt je waardeloos. Je wordt ziek. Je bent gestrest. Je hebt geen antwoorden meer.

Na een jaar voel je je weer wat beter. Je ziet andere mensen, misschien zelfs mensen die voorheen uit je leven waren verdwenen. Je proeft weer een beetje geluk. Je leert weer dingen waarderen die je voor je relatie ook leuk vond. Er klinkt weer muziek, waar stilte overheerste. Je kijkt minder tv, zit minder vaak achter de pc, drinkt minder. Je geniet weer van momenten van samen zijn met mensen die je na staan. Je bouwt aan een vriendenkring, je bouwt aan andere activiteiten, je bouwt aan jezelf. Je bouwt een nieuwe toekomstdroom.

Let wel, ga geen schuldvraag aan. Andersom kan je partner dezelfde ervaring hebben gehad met jou. Er is iets gebeurd, op dat moment, en dat kon zich niet herstellen. Maar jouw toekomst ziet er nog goed uit en ga ervoor.

Die verliefdheid blijft. Kan dat?

Duurt het maar even of blijft dat? Je bent verliefd geworden op het beeld dat je voorgehouden werd en dat zit in je herinneringen vast gebakken. Je herinnert je vast wel die eerste periode. Alles was mooi, zoveel mooier dan voorheen. Geen enkele vrouw of eerdere vriendin kon tippen aan de vrouw die je nu had veroverd. En we hadden het al eerder over die Wauw. Als dat het geval was ben je inderdaad ondersteboven geweest van je ervaring. Gelukkig maar, want dat gevoel zal je altijd bijblijven en daar moet je dankbaar voor zijn. Hoe tegengesteld dit ook klinkt, maar de ervaring van dat speciale gevoel heeft je een kracht gegeven. De kracht van de wetenschap dat het leven waard was om voor te leven. Want denk maar even terug aan al de fijne dingen die jullie beleefd hebben en misschien zijn er uit jullie relatie wel heel mooie en lieve kinderen geboren. Dan besef je weer even dat niet alles slecht was in jullie relatie en dat er heel veel moois gebeurd is in de tijd dat jullie samen waren. Nu mis je die misschien, maar je weet dat in de laatste tijd die mooie en fijne momenten steeds minder werden en uiteindelijk niet meer plaats vonden. Toch blijft dat gevoel van die verliefdheid aanwezig en dat is maar goed ook, want ook dat is een herinnering uit jouw leven die je zeker moet koesteren.

Heeft dit nadelige gevolgen? Wellicht moet je er rekening mee houden dat je in volgende relaties, als je dat al wilt, misschien niet meer dat grootse gevoel zal hebben als toen en moet je jezelf voorhouden dat de ander daar niets aan kan doen, want dat stukje ligt bij jou. Als dat gevoel van verliefdheid blijft had je daadwerkelijk de liefde van je leven ontmoet en heb je iets ervaren waar je dankbaar voor moet zijn. Als je dat kunt aanvaarden, kun je ook verder met je leven en kun je je er ook bij neerleggen dat de droom geen werkelijkheid geworden is. Dan is er ruimte voor een nieuwe droom. Misschien voor jou alleen en misschien wel met een nieuwe partner.

 Wat duurt dat lang

Je wilt weten hoe lang dat gevoel van gemis, verdriet, onwetendheid, kwaadheid en wrok gaat duren. Logisch, maar niet te beantwoorden. De hevigheid van je eigen verliefdheid en de manier waarop je in de relatie gestapt bent zijn daarvoor verantwoordelijk. Dus bepaal je zelf hoe lang het duurt? Nee, niet echt. Je zult merken dat er na een periode van veel verdriet, onzekerheid en gemis een periode komt van berusting en zelfontdekking

Blijf niet hangen in wrok, boosheid en verdriet. Leef en zorg dat de dood er niet op volgt. Loslaten is het doel.